از بهر مادر

دسته: خانواده و جامعه , مقالات , یادداشت
بدون دیدگاه
سه شنبه - ۷ اسفند ۱۳۹۷

از بهر مادر«وقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا» [اسراء: ٣٢]؛ (ای انسان!) پروردگارت فرمان داده است كه جز او را نپرستيد و به پدر و مادر نيكی كنيد (و با آنان نيكو رفتار نمائيد). هرگاه يكی از آن دو و يا هر دو ايشان نزد تو به سنّ پيری برسند، (كمترين اهانتی بديشان مكن و حتّی سبك‌ترين تعبير نامؤدّبانه‌ای همچون) اُف به آنان مگو (و بر سر ايشان فرياد مزن) و آنان را از پيش خود مران و با سخنان محترمانه با آن دو سخن بگو.

پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند: «الجَنَّةُ تَحتَ أَقدَامِ الأُمُّهَاتِ.»

جنت که بهشت جاودان است /٭/ اندر کف پای مادران است

در اسلام پدر و مادر از جایگاه خاصی برخوردارند و خداوند در ابتدای آیه ۲۳ سوره اسراء، عبادت خود را مقرون به احترام به پدر و مادر دانسته است و بنا به تعبیر رسول اکرم صلی الله علیه وسلم: «رِضَی الرَّبِّ فی رِضَی الوَالِدَینِ»؛ رضایت خداوند به رضایت پدر و مادر وابسته است؛ به ویژه مادر که در تربیت فرزند نقش اساسی دارد.

تکوین شخصیت انسان مرهون خانواده و به ویژه مادر است؛ چرا که مادر از بدو خلقت و تولد فرزند لحظه به لحظه در جهت تربیت، پرورش و بزرگ کردن کودک با تلاش خستگی‌ناپذیرش می‌کوشد. تأکیداتی که در متون اسلامی بر توجه اولاد به احترام والدین و بخصوص مادر شده، قابل شمارش نیست و با تأسی به قرآن و احادیث رسول خدا صلی الله علیه وسلم، پدر و مادر در ادبیات جامعه اسلامی جایگاه خاص خود را دارند.

گویند مرا چوزاد مادر /٭/ پستان به دهن گرفتن آموخت
شبها برگهواره من /٭/ بیدار نشست و خفتن آموخت
دستم بگرفت و پا به پا برد /٭/ تا شیوه راه رفتن آموخت
پس هستی من ز هستی اوست /٭/ تا هستم و هستم دارمش دوست

‏افکار و اندیشه پدر و مادر و کردار و گفتار آنان ناخودآگاه به فرزندان منتقل می‌شود و از نظر روانی پدر و مادر بهترین الگو برای فرزندان خود هستند.

مه روانه ده رک و ده روازه /٭/ دایکان ببینه و کچان بخوازه

کسی که تمام وجود خود را صرف خوشبختی تو می‌کند و بر اساس فطرت پاک خدادادی از ابتدای نوجوانی یکی از اهداف ازدواج در عمق جان مادر، تولید مثل و عشق به تولد فرزند است و آن جزئی از پروسه زناشویی و بلکه رکن اهم آن می‌باشد، به نظر شما فرزند چگونه می‌تواند این همه فداکاری‌ها و جانبازی‌ها را جبران کند، جز اینکه در مقابل روح بلند مادر و از خود گذشتگی‌های بی اجر و منت به مقام شامخش کرنش کند.

متأسفانه با تبدیل جهان به دهکده کوچک و جهانی شدن و نظم نوین جهانی که تهاجم فرهنگی در راستای آن صورت گرفته، این کانون گرم خانوادگی و این احساسات پاک و بی آلایش، مورد شدیدترین حملات فرهنگ منحط غرب قرار گرفته و اگر اندیشمندان مسلمان با راهکارهای معقول و تلاش علمی در جهت مقابله با این تهاجمات به پانخیزند، دشمنان این کانون پر مهر و محبت و عاطفه را بر هم زده و آن را متلاشی خواهند کرد.

مادر یک احساس پاک و بی‌ریا، پر از عاطفه بی‌گرد انسانی، سرشار عشق و ایثار و فداکاری و معلم پایدار و بدون مزدی است که او درد زایمان را تحمل می‌کند و پدر نگران است که نوزاد، دختر نباشد.. او بی‌خوابی می‌کشد و پدر خواب حوریان بهشتی را می‌بیند.. او یک عمر عشق می‌کارد و کینه درو می‌کند.

دست‌مریزاد به همه مادران چشم به راه فرزندانِ بی‌رحمی که آنان را در سالمندی رها کرده و این همه ایثار و سختی و بی‌خوابی و درد و آلام و رنج‌های دوران کودکی خود را فراموش کرده‌اند…

آفرین بر زنان پاکباخته‌ای که به تعبیر قرآن: «سبب مودت و رحمت و آرامش وسکون درونی مردان خویش‌اند.»

نویسنده: عبدالقادر کردی


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 678 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۵۳
برچسب ها: